Central Business District & Warehouse District, New Orleans: Stijlvol Centrum met een Goede Eetlust

Loop vijf minuten stroomopwaarts van de smeedijzeren balkons van de French Quarter en de stad verandert van jas: de straten worden rechter, de gebouwen hoger en de oude gietijzeren charme maakt plaats voor bakstenen pakhuizen, glazen torens en van die lobby's die vaag ruiken naar koffie, boenwas en congresbadges. Dit is het centrum van New Orleans dat twee banen tegelijk doet. Ten oosten van Poydras Street werkt de Central Business District de doordeweekse sleur af. Aan de andere kant heeft de Warehouse District—ook wel de Arts District genoemd—zijn oude koffie- en katoenpakhuizen omgetoverd tot galeries, lofts, boetiekhotels en restaurants waar de plafonds hoog genoeg zijn om een tweede lijn op te slokken als die ooit binnen zou dwalen. Het is gepolijst, doelbewust en iets netter gekleed dan de Quarter, maar daarin schuilt het trucje: je kunt hier slapen, hier heel goed eten en nog steeds te voet de oude stad in dwalen wanneer je de hoorn weer wilt horen opstarten.

Waar de CBD & Warehouse District bekend om staat

Twee dingen definiëren deze wijk: kunst en hotels. De Warehouse District verdiende zijn andere naam—de Arts District—omdat hedendaagse galeries introkken in gerestaureerde 19e-eeuwse pakhuizen en bleven, het dichtst opeengepakt langs Julia Street, waar de lokale bevolking nog steeds het stuk Gallery Row noemt. Op het ene blok stap je van een witte kubus vol hedendaags werk naar een bakstenen omhulsel dat ooit bananen en koffie voor de havens opsloeg. Het volgende blok kun je een museum verlaten en jezelf tegenover een toren met een valetstation en een congresmenigte in lanyards bevinden, allemaal onderdeel van hetzelfde stadsgrid van de binnenstad.

De ankerinstellingen van het district liggen dicht genoeg bij elkaar om er een mooie dag van te maken. Het National WWII Museum op Magazine Street is de hoofdschotel, en het is niet een of ander klein tussenstapje met een souvenirwinkel en een plaquette. Het is een van de meest geprezen musea van de Verenigde Staten, het soort plek dat een halve dag vraagt en je een gevoel van schaal teruggeeft. Vlakbij zorgen het Ogden Museum of Southern Art op 925 Camp Street en het Contemporary Arts Center er pal tegenover op 900 Camp Street voor de culturele ruggengraat van de buurt. Dat drietal—oorlog, zuidelijke kunst, hedendaagse kunst—is de reden dat dit deel van de stad minder aanvoelt als een ansichtkaart en meer als een culturele motor die werkt.

De CBD-helft, ten oosten van Poydras richting de rivier, is de kant van de torens en hotels. Het herbergt de meeste grote merken en designhotels van de stad, de Caesars Superdome en het naburige Smoothie King Center, en het Convention Center langs de rivieroever. Als de Warehouse District de plek is waar New Orleans zijn creatieve zenuw bewaart, is de CBD waar het zijn sleutels, pasjesscanner en wedstrijdtickets bewaart. Het resultaat is een centrum dat overkomt als 'kunst-en-hotels' in plaats van erfgoedkitsch. Het is ook een van de meest beloopbare delen van de stad, wat in New Orleans geen kleinigheid is. Je kunt slapen in een omgebouwd pakhuis, de ochtend doorbrengen in een museum, lunchen bij een restaurant met twee Michelinsterren en nog steeds de French Quarter halen zonder iets te hoeven aanhouden.

Waar te eten & drinken

Dit is een van de best gevoede paar straten van het Zuiden, en het mooie is dat het eten hier niet allemaal dezelfde das draagt. De Link Restaurant Group alleen al geeft de wijk een volledig menu aan stemmingen. Bij Cochon op 930 Tchoupitoulas Street leunt Donald Link op houtgestookte Cajun-kookkunst met gefrituurde alligator, oesters en konijn-met-knoedels. Het is zo'n ruimte die ruikt naar rook, schelpdieren en geduld. Daarnaast ontspant Cochon Butcher dezelfde familienaam en laat de boord los: muffuletta's, in huis gemarineerd vlees, een wijnbar en geen reserveringen. Dat laatste detail doet ertoe. Het houdt de zaak eerlijk. Je gaat omdat je de sandwich wilt, niet omdat je gezien wilt worden terwijl je er een eet.

Een paar straten verderop kookt Pêche Seafood Grill op 800 Magazine Street hele golfvissen boven een open haard en serveert gerookte-tonijndip met zoutjes, wat simpel klinkt tot de eerste hap je eraan herinnert dat eenvoudig eten in de juiste handen helemaal niet simpel is. Herbsaint op 701 St. Charles Avenue is Donald Links Frans-Zuidelijke vlaggenschip aan de tramlijn, het soort zaak dat de gepolijste kant van de wijk laat zien zonder er zelfingenomen over te doen. Gianna op 700 Magazine Street behandelt de Italiaanse kant van de familie. Het ligt precies waar Magazine en Girod elkaar kruisen, en het weet de waarde van directheid.

En dan zijn er de plekken die aanvoelen als bestemmingsdiners, het soort tafels waar mensen een reis omheen plannen. Compère Lapin op 535 Tchoupitoulas Street in het Old No. 77 Hotel is Nina Comptons Caribbean-meets-Creole zaak, en de curried geit met zoete-aardappelgnocchi en jerk-honing gebakken kip zijn van die gerechten die verklaren waarom mensen vooraf reserveren. Emeril's op 800 Tchoupitoulas Street is het vlaggenschip met twee Michelinsterren, nu geleid door E.J. Lagasse, met proefmenu's voor als je de avond wilt laten uitwaaien. Als je de stilere geneugten van oesters en cocktails in een gerestaureerd Creools huisje uit 1832 wilt, is Seaworthy op 630 Carondelet Street jouw zet. En voor een New Orleans-instelling die sinds 1938 mensen voedt, serveert Mother's op 401 Poydras Street nog steeds de originele Ferdi po-boy en borden rode bonen en rijst. Dat is geen nostalgie. Dat is lunch met een klok erop.

Als de wijk een culinair stelling heeft, is het deze: downtown New Orleans kan verheven zonder het vet van haar handen te verliezen. Je kunt de ene avond bij Emeril's dineren en de volgende bij Mother's, en beide voelen alsof ze hier thuishoren. Dat is een zeldzame truc. Sommige wijken jagen op poets tot het lokale accent verdwijnt. Deze houdt het accent en koopt een beter glas.

Uitgaan

Het nachtleven hier is cocktail-gedreven in plaats van club-gedreven, wat past bij het volwassen tempo van de wijk. Het pronkstuk is de Sazerac Bar in The Roosevelt op 130 Roosevelt Way, een met Afrikaans walnotenhout betimmerde zaal met muurschilderingen van Paul Ninas, waar ze zo'n 20.000 Ramos Gin Fizz per jaar serveren, naast de gelijknamige Sazerac. Het is een van die hotelbars die precies weet wat het is en zijn stem niet hoeft te verheffen. De ruimte draagt geschiedenis in het houtwerk, maar voelt nog steeds levendig, vooral als het ijs begint te praten in de shaker en het eerste drankje van de avond precies goed landt.

Voor een dakterras brengt Rosie's on the Roof bovenop het Higgins Hotel hulde aan Rosie the Riveter met uitzicht over de skyline van het WWII Museum en een rum-gebaseerde signature cocktail geserveerd in een vintage veldfles. Dat dakterras heeft het gemakkelijke vertrouwen van een plek die weet dat het museum er direct onder is en de stad ervoor uitgespreid ligt. De Fulton gin bar in het Omni Riverfront beweert de meest gin-gerichte zaal van de stad te zijn, wat een heel hotelbar-manier is om te zeggen dat het een koers heeft gekozen en daarin is gebleven. Goed voor ze. De wijk heeft een paar plekken nodig waar de drankenlijst het punt is en de ruimte niet doet alsof het een jazzclub, een speakeasy en een supperclub in één is.

Galerieopeningen doen ook hun werk, vooral de First Saturday Art Walk op Julia Street, wanneer openingen rond 18:00 uur beginnen en het district één avond per maand sociaal wordt. Dat is wanneer de Warehouse District zich herinnert dat het trottoirs heeft, en de mensen die drankjes in galeries schenken, kijken op van de ijsemmer om te zien wie er van het diner komt binnendwalen. Voor een echt late avond met koperblazers en dansen drijf je oostwaarts. De French Quarter is 10-15 minuten lopen, en Frenchmen Street is een korte rit verwijderd. Dat is het mooie van deze uitvalsbasis: als je lawaai wilt, is het er. Als je het niet wilt, straft de wijk je niet om binnen te blijven.

Dingen om te doen / Wat te zien

Begin bij het National WWII Museum op 945 Magazine Street en geef het de tijd die het verdient. Meerdere paviljoens, gerestaureerde vliegtuigen en tanks, meeslepende Home-Front-recreaties en de 4-D-film Beyond All Boundaries maken het een plek waar je niet tussendoor haast tussen lunch en een vergadering. Koop vooraf kaartjes. Dat deel is niet optioneel als je van een soepele dag houdt. Het museum is het grote stalen-glazen anker van de wijk, en het zegt veel over downtown New Orleans dat een van zijn meest serieuze instituten tussen hotels en restaurants staat in plaats van ergens in een ceremoniële wijk.

Een blok verderop combineer je het Ogden Museum of Southern Art op 925 Camp Street met het Contemporary Arts Center er tegenover op 900 Camp Street voor een complete kunstochtend. Het Ogden is dagelijks geopend van 10:00 tot 17:00 uur, een beschaafd tijdsbestek voor een museumdag, en het Contemporary Arts Center is geopend van woensdag tot en met zondag. Samen krijg je de zuidelijke canon en de hedendaagse argumentatie, wat een goede manier is om een ochtend door te brengen wanneer de stad heet is en de koffie nog zijn eerste werk doet.

Wandel dan door Julia Street's Gallery Row, waar gerestaureerde pakhuizen serieuze hedendaagse handelaren herbergen. Arthur Roger Gallery op 432 Julia Street is de vlaggenschipnaam om te weten, gratis te bezoeken en stevig op de manier waarop een goede galerie dat hoort te zijn. Ferrara Showman Gallery op 400A Julia Street en Octavia Art Gallery op 700 Magazine Street verbreden de route. De First Saturday Art Walk is de beste tijd om het district in beweging te zien, maar zelfs op een stille doordeweekse dag heeft het blok een zoem, het lage geluid van een buurt die vracht heeft ingeruild voor lijsten en er goed mee heeft gedaan.

Sportfans hebben hun eigen bezienswaardigheden. De Caesars Superdome, pas gerenoveerd en thuisbasis van de NFL's New Orleans Saints, verheft zich als een grote onweerswolk. Naast de deur herbergt het Smoothie King Center de NBA's New Orleans Pelicans. Op wedstrijdavonden heeft het CBD een ander gezicht: shirts, kaartjes, wat meer lawaai, wat minder galeriepraat. En omdat de rivier er vlakbij is, is het een gemakkelijke wandeling naar de Riverwalk en de veerpontsteiger, een herinnering dat het centrum hier nog weet welke kant het water op stroomt.

Winkelen & markten

Winkelen is hier meer browsen dan kopen, en dat past prima bij het district. Julia Street en Camp Street zijn de plek om te beginnen als je iets met een beetje ziel mee naar huis wilt nemen: originelen, prenten en af en toe een stuk dat je de muur boven je bank laat herschikken nog voordat je de stad hebt verlaten. De galeries fungeren ook als winkel, maar niemand doet alsof dit een winkelcentrum is met betere verlichting. Het is eerst kunst, daarna aankoop.

Het Contemporary Arts Center en het Ogden Museum hebben allebei goed gevulde cadeauwinkels, en de WWII Museum winkel is op zichzelf al een bestemming voor boeken en memorabilia. Als jouw smaak meer praktisch is dan ingelijst, verzamelt The Outlet Collection at Riverwalk aan de kant van het Convention Center merkoutlets direct aan de Mississippi. Canal Street aan de noordgrens van het CBD markeert het begin van de belangrijkste winkelstraat in het centrum, handig als je sokken, een oplader of iets om te dragen nodig hebt omdat het weer een beslissing voor je heeft genomen. De First Saturday Art Walk is de ene avond per maand dat de creatieve kant van het district de stoepen op stroomt en het browsen deel wordt van het straatleven.

Waar te verblijven in het CBD & Warehouse District

Dit is waarschijnlijk de beste allround uitvalsbasis in New Orleans, en de hotellijst verklaart waarom. Het district heeft de grootste concentratie van luxe en designhotels van de stad, wat betekent dat je jouw smaak van het centrum kunt kiezen zonder de mogelijkheid op te geven om naar het diner of de Quarter te lopen. Aan de top zit Four Seasons New Orleans aan de rivier tussen de Quarter en het Warehouse District met een zwembad op het dak. Windsor Court is de grande-dame keuze, met antiek en oude meesters. The Roosevelt brengt historische glamour en de Sazerac Bar, wat voor sommige gasten genoeg reden is om de kamer te boeken en niet ver weg te dwalen.

Design-gerichte boetieks geven de wijk haar scherpe randje. The Barnett, voorheen het Ace Hotel op 600 Carondelet Street, heeft een zwembad op het dak en Seaworthy beneden, een uitstekende combinatie als je ervan houdt dat je hotel zich gedraagt als een kleine stad. The Higgins Hotel plaatst je naast het WWII Museum met Rosie's rooftopbar, en NOPSI is gevestigd in een groot voormalig nutsgebouw met een ginbar en zwembad op het dak. Over het algemeen voelen de Warehouse District pockets rond Julia, Camp en Magazine Streets stiller en meer residentieel-loftachtig, terwijl het CBD richting Canal en Poydras je het dichtst bij de Quarter en de Superdome brengt. Dat is de echte keuze hier: kunst en rust, of torens en vervoer. Hoe dan ook, je bent niet ver van een goede maaltijd.

Rondreizen

Het district is vlak, in een raster en uitstekend beloopbaar. Vanuit het centrum van het Warehouse District is het een 10-15 minuten lopen naar de French Quarter over Canal Street, en dat is belangrijker dan welke kaartpin dan ook. Trams maken de rest makkelijk. De historische St. Charles-lijn loopt langs de rand van het CBD richting het Garden District en Uptown, en Herbsaint ligt er direct aan, wat handig is als je dinerplannen en vervoersplannen in overleg zijn. De Riverfront-lijn kruipt langs de Mississippi, terwijl de Rampart-Loyola-lijn het Union Passenger Terminal—het Amtrak- en Greyhoundknooppunt—via het CBD met de Quarter verbindt.

De tarieven zijn $1,25 per rit, gepast geld aan boord, of je kunt een Jazzy Pass kopen voor $3 voor één dag of $8 voor drie dagen. Voor Louis Armstrong International Airport is het ongeveer 20-30 minuten rijden; taxi's rekenen een vast tarief naar het CBD en ride-share is overvloedig. Als je eenmaal in de stad bent, zul je zelden een auto nodig hebben. Dat is een deel van de aantrekkingskracht van de wijk. Het laat je door New Orleans bewegen op straatniveau, waar de stad op haar best en meest leesbaar is: één blok stenen pakhuizen, één blok glas, één goede po-boy, één museum, één cocktail, en dan misschien een wandeling naar huis terwijl de avond over de rivier valt.